شمارهٔ ۴۴۴

غزلیات

تا از قضای دشت به گلشن فتاده ام
از چشم طایران نوازن فتاده ام

در نقش کارگاه جهانم نمود نیست
کز ضعف همچو رشته ز سوزن فتاده ام

گه سینه می خراشم و گه چهره می کنم
شوریده تر ز باد به خرمن فتاده ام

نی در حساب گوهرم آید نه در نظر
از کیسه کریم به برزن فتاده ام

مشتاق التفاتم و محتاج رحمتم
چون طفل شیرخوار به دامن فتاده ام

سعیم اسیر دوست درین ترکتاز کرد
طالع نگر که قسمت دشمن فتاده ام

زین بوم و مرغزار نیم گر ملونم
طاووس سدره ام ز نشیمن فتاده ام

باز شهم که تا کشد از مرحمت مرا
در دست این عجوز برهمن فتاده ام

طبل رحیل قافله سالار می زند
من در طلسم بی در و روزن فتاده ام

چون گل به رنگ و بوی هوا خرقه در گرو
دستار داغدار به گردن فتاده ام

ریحان دمد به عشق «نظیری » ز آتشم
در گلشن خلیل ز گلخن فتاده ام

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}