شمارهٔ ۱۳۷

بخش اول

مرا وقتی بکویش منزلی بود
که نه منزل عیان نه منزلی بود

دمی شد عقده های مشکلم حل
که نه حلال و نه مشکلی بود

همه دریا و ساحلها بدیدم
نه دریائی عیان نه ساحلی بود

بهر محفل شدم چون ماه تابان
نه تابان شمعی و نه محلفی بود

عمارتها همه تعمیر کردم
نه معماری نه خشتی نه گلی بود

ز اسفل تا با علی قطع کردم
نه اعلی دیدم و نه سافلی بود

شدم قائل بهر قولی و عهدی
نه عهدی و نه قول قائلی بود

شدم فاعل بهر اسمی و فعلی
نه اسمی و نه فعل فاعلی بود

شدم اندر عوامل جمله عامل
عوامل در کجا کی عاملی بود

شدم اندر مسائل جمله سائل
نه مسئول و سؤال سائلی بود

شدم حامل بهر موضوع و محمول
نه وضعی و نه حمل حاملی بود

مشکل آمدم در جمله اشکال
نه شکلی دیدم و نه شاکلی بود

مکمل آمدم در هر کمالی
نه اکمل نه کمال کاملی بود

قبول و قابل و مقبول گشتم
نه مقبول و قبول قابلی بود

حضور و حاضر دل جمله دیدم
نه حاضر نه حضور و نه دلی بود

بجز نور علی پنهان و پیدا
نه حولی در میان نه حایلی بود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}