شمارهٔ ۱۴۶

بخش اول

الا ای عندلیب گلشن یار
چه بگشادت که بستی لب ز گفتار

تو بودی آنکه میسفتی شب و روز
ز منقار بلاغت در اسرار

چرا چون غنچه دلتنگی و خاموش
نباشد از گلت برگی بمنقار

کنون کز خرمی گشته خرامان
ز هر سو نازنین سروی بگلزار

گشوده بند برقع شاهد گل
هزارانش شده حیران به رخسار

برافشاند شکوفه نقد هستی
باثمار قدوم گل ز اشجار

تو هم در گوشه گیر آشنائی
سرودی ساز کن از سینه زار

بیا ساقی مکن این پرده پوشی
ز روی دختر رز پرده بردار

چنانم ساغری در کام جان ریز
که نه سرماندم بر جا نه دستار

بتی دارم که هر تاری ز زلفش
هزاران شیخ را گردیده زنار

زبس برخیزم و افتم براهش
نه مستم میتوان گفت و نه هشیار

لب خندان و چشم گریه آلود
شدم در شادی و غم یار و غمخوار

بجز نور علی از کلک معنی
که ریزد این چنین نظم گهر بار

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}