شمارهٔ ۱۶۷

بخش اول

زچشم سیاهی نگاهی مرا بس
نگاهی ز چشم سیاهی مرا بس

چراغ مه ار شعله ور نیست امشب
دراین انجمن شمع آهی مرا بس

دراین قصر فیروزه مهر گستر
فروغی ز رخسار ماهی مرا بس

ز خاک کف پایت ای شاه خوبان
بسر تاج شاهی کلاهی مرا بس

ز کفر سر زلف غارت گر تو
بتاراج ایمان سپاهی مرا بس

ندارم طمع حشمت و جاه شاها
ز دربار لطفت پناهی مرا بس

چه نور علی آن شه ملک و معنی
بمسند که شد فقر شاهی مرا بس

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}