شمارهٔ ۲۱۰

بخش اول

ما ساقی مصطب صفائیم
مست می وحدت خدائیم

از کبر و ریا شده مبرا
آئینه وجه کبریائیم

بگذشته از این سرای فانی
شاهنشه کشور بقائیم

از دام بلای عقل جسته
در وادی عشق مبتلائیم

دستار ریا فکنده از سر
وارسته ز جبه و ردائیم

هستیم ز لبس اگر چه عریان
هر لحظه بکسوتی برآئیم

چون نور علی بکشور فقر
گه پادشهیم و گه گدائیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}