شمارهٔ ۲۱۲

بخش اول

ما هزاران گلشن اوئیم
جز گل وصل او نمی بوئیم

ز کمند خودی شده آزاد
بسته زلف آن پری روئیم

این عجب بین که در محیط بقا
عین آبیم و آب می جوئیم

خرقه زهد و جامه تقوی
جز بمینای دل کجا شوئیم

گاه درو گهی صدف گردیم
گاه دریا شویم و گه جوئیم

گاه گوئی زنیم با چوگان
گه بچوگان عشق چون گوئیم

جز بنور علی عالیقدر
راز دل کی بدیگری گوئیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}