شمارهٔ ۲۱۴

بخش اول

ما مریدان سید خویشیم
پادشاهیم اگر چه درویشیم

سالکان مسالک حق را
گه بدنبال و گاه در پیشیم

سینه ریشان درد هجران را
داروی وصل و مرهم ریشیم

رسته از ریش و سرقلندروار
نه چو تو در پی سر و ریشیم

زاهد از بیش و کم چه میجوئی
مطلق از قید هر کم و بیشیم

غیر اندیشه سراپایش
هرگز از پا و سر نیندیشیم

همچو نور علی بکرسی فقر
تاجداران معدلت کیشیم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}