واعظ قزوینی

شمارهٔ ۱۷۹

غزلیات

دو رنگی، شیوه اهل زمانه است
در آیین دویی، هر کس یگانه است

بهم چون بافت مهمان همچو زنجیر
نه مهمانخانه، آن زنجیر خانه است

بر بیداربختان حرف دنیا
سراسر خواب غفلت را فسانه است

براه دین برای توسن نفس
رگ غیرت تو را، چون تازیانه است

غرور آرد، چو نعمت گشت افزون
که سرکش خوشه از بالای دانه است

کلام عشق واعظ، از زبان نیست
که این حرف آتش دل را زبانه است

{{ errBoot }}

{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} گفتار · {{ coupletTotal }} بیت

گفتارها

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}