شمارهٔ ۲۳۷

غزلیات

چگونه سوی تن از شرم باز میگردد
کفی که بهر گرفتن دراز میگردد

جهان هستی، اگر هست این که من دیدم
چرا نفس چو فرورفت، باز میگردد

مکن بدشمن سرکش ملایمت که بشمع
زبان شعله ز نرمی دراز می گردد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}