شمارهٔ ۴۱۶

غزلیات

با خلق همنشین و، از ایشان رمیده باش
مضمون دلنشین ز خاطره پریده باش

از خود چنان مرو، که دگر رو به پس کنی
از چشم خویش همچو سرشک چکیده باش

غافل مشو ز دشمنی خویش، یک نفس
بر فرق خود، همیشه چو تیغ کشیده باش

از تندی ستیزه دشمن متاب روی
چون خون گرم بردم خنجر دویده باش

واعظ ز بیم دشمنی اهل روزگار
از چهره زمانه چو رنگ پریده باش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}