شمارهٔ ۴۲۴

غزلیات

نشود عاشق از فغان خاموش
کار دریا بود همیشه خروش

سخن از عشق، پخته میگردد
آب دایم خورد ز آتش جوش

کی شوی بزم شاه را قابل؟
نشوی تا ز اشک گوهر پوش

نتوانی گریختن زین تن
بسکه تنگت کشیده در آغوش

صبح پیری دمید، و از دم مرگ
میشود شمع هستیت خاموش

چشم دل را ز خاک شاه و گدا
هست گیتی دکان سرمه فروش

کشت ای دل ترا غم دنیا
باده تلخ پند من مینوش

چه غم رزق؟ کآسمان و زمین
میکشند آب و دانه تو بدوش!

حرف دنیا چو بگذرد واعظ
نیست دری ترا چو پنبه بگوش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}