شمارهٔ ۴۸۱

غزلیات

چو تار چنگ کند گوشمال غم سازم
چو مرغ رنگ بتنگست بال پروازم

رسید ضعف بجایی که نارساست اگر
کنند کوک بساز خموشی آوازم

ز بس جهان شده خالی ز دوستان صدیق
فرامشی بود امروز محرم رازم

بشوق بال و پر افشانی فضای عدم
چو گل همیشه گشاد است بال پروازم

بسان بید موله درین چمن واعظ
ز سرفکندگی خویشتن سرافرازم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}