شمارهٔ ۷ - پند

مقطعات

غم همسایه خود خور که از آزادگیست
بر سر سایه خود بید صفت لرزیدن

شاه کامی کندت خانه دل زیر و زبر
خانه غنچه خرابست ز یک خندیدن

هرگز از سنگ جفا کم نشود شورش عشق
ترک شوری ننماید نمک از ساییدن

نشود کیسه وسعت تهی از دست کرم
کی شود پرتو خورشید کم از تابیدن؟!

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}