شمارهٔ ۱۱۲

رباعیات

آمد پیری و، زشت شد صورت تو
از دست تو بگرفت ترا نکبت تو

از بس بتن تو چشم چون پنبه شده است
ماند به کمان پنبه زن قامت تو

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}