شمارهٔ ۱۲۸

رباعیات

دنیاست سرای غم، تو یکسر شعفی
این خانه ماتم است و، تو همچو دفی

چون شاد توان نشست جایی که در او
خیزد هر لحظه شیونی از طرفی؟!

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}