شمارهٔ ۴ - تاریخ مرگ حاجی محمد حسین

ماده تاریخ

چو رو کرد «حاجی محمد حسین »
بجنت از این عالم بی بقا

خروشان و جوشان ز دنبال او
روان گشت خون دل از دیده ها

دراین گلشن از تندباد اجل
چه آزاده نخلی درآمد ز پا!

گلی رفت زین بوستان! کز غمش
فراموش شده بلبلان را نوا

طالب کرد تاریخ فوتش ز من
عزیزی بطرز سخن آشنا

برآوردم از روی اخلاص دست
بگفتم: «بیامرزد او را خدا»!

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}