واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۷۴
ابیات پراکنده
رفتم از خود، خویشتن را بس که دزدیدم به خود
رشته عمرم گسست، از بس که پیچیدم به خود
واعظ قزوینی
ابیات پراکنده
رفتم از خود، خویشتن را بس که دزدیدم به خود
رشته عمرم گسست، از بس که پیچیدم به خود
از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.
شاعری یافت نشد.
{{ poet.name }}
{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش
{{ poet.description }}
هنوز بخشی وارد نشده است.
شعری در این بخش نیست.
موردی یافت نشد.
{{ poem.poet_nickname }}
{{ poem.category_title }}
{{ line }}
{{ poem.plain_text }}