شمارهٔ ۱۰

غزلیات

لبریز تا ز باده نگردید جام ما
در نامه عمل ننوشتند نام ما

ما خود خراب و مست شرابیم و محتسب
نبود خبر ز مستی شرب مدام ما

دارم هوای آنکه ز بامش پرم ولیک
بنموده چین زلف کجش پای دام ما

چون گشته‌ایم حلقه به گوش جناب عشق
زیبد که ماه چارده گردد غلام ما

با اینچنین تحقق آمال و وصل یار
بنشسته است مرغ سعادت به بام ما

ای مدعی اگر بگشایی تو چشم دل
بینی شکوه عزت و جاه و مقام ما

این نکته روشن است که در دور روزگار
باشد صفا و صدق و محبت مرام ما

وحدت بنوش باده وحدت ز دست دوست
بهتر از این به دهر نباشد گمان ما

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}