بخش ۷ - صفت زرگران

شهرآشوب کوچک

زرگر پسران نازک اندام
هستند همه چو نقره ی خام

باشد ز الم چو گشت جوشان
حال دل من چو قال ایشان

چون پخته کنیمشان بابرام
ز آتش نپزد چو نقره ی خام

دم شان چو بوته در جوش
با شعله زیادشان هم آغوش

در کوره ی غم ز درد ایشان
آتش کشدم سر از گریبان

آتش ز دل علم کشیده
چون کوره ی تازه دم دمیده

تا چند ز بیم خوی ایشان
بندم لب خویش را ز افغان

تا چند کشد دل کمینه
چون دم نفس از شکاف سینه

گشته رخشان هر آنکه دیده
سر تا پا، چشم چون حدیده

خواهد دل خسته ی پریشان
انگشتر زینهار از ایشان

انگشت کنم مگر زبان را
انگشتر لعل آن دهان را

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}