بخش ۲۷ - صفت شعربافان

شهرآشوب کوچک

با تار نظاره، رشته ی جان
افتاده بدست شعربافان

دایم باشد دلم دران کو
سرگشته دران به رنگ ماکو

دل را گردید آشیانه
تا رفت به شعرباف خانه

در بار، قماش های تابان
چون قوس و قزح کشیده الوان

مشغول به کار گشته اطفال
مانند پری که واکند بال

موزونی های قد طفلان
چون مصرع های شوخ دیوان

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}