شمارهٔ ۵۹

غزلیات

رنجیده ی یاران ز دوران گله دارم
آزرده ی خارم ز گلستان گله دارم

با زاغ و زغن هم قفسم کرده زمانه
از صحبت ناجنس به چندان گله دارم

چشم تو مرا کشت چو با ابرو و مژگان
این تیر و کمان چیست ز ترکان گله دارم

مطلوب من آن خال سیاه لب تو است
حاشا که من از چشمه ی حیوان گله دارم

کافر چه کند گر صنم بت نپرستد
با آن همه پاکی ز مسلمان گله دارم

دامن به کمر بر زده هر کس به طریقی
از غفلت این قوم فراوان گله دارم

فریاد که نازک دلی من به مقامی است
کز جنبش و آلودگی جان گله دارم

عارف کمر یار و معارف دهن دوست
شاید که ز خود ظاهر پنهان گله دارم

در هر سر بازار بگویم به دف و نی
این نکته ی سر بسته که من زان گله دارم

بفروخت به چندین هنرم هیچ نفرمود
از خواجه ی خود بنده هزاران گله دارم

اطوار من بهر خدا نیست «وفایی»
از ورد شبت نیز به قرآن گله دارم

از خویش بیرون آی و خدادان و خداخوان
دیگر سخن از غیر به یزدان گله دارم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}