شمارهٔ ۱۵۷

غزلیات

اگر نه از گل نو رسته بوی یار آید
هوای باغ و تماشای گل چه کار آید؟

بهار میرسد، آهنگ باغ کن، زان پیش
که رفته باشی و بار دگر بهار آید

ز باده سرخوشی خود، زمان زمان، نو کن
چنان مکن که: رود مستی و خمار آید

فتاد کشتی عمرم بموج خیر فراق
امید نیست کزین ورطه بر کنار آید

هزار عاشق دلخسته خاک راه تو باد
ولی مباد که بر دامنت غبار آید

جدا ز لعل تو هر قطره ای ز آب حیات
مرا بدیده چو پیکان آبدار آید

چو بار نیست برین آستان هلالی را
ازین چه سود که روزی هزار بار آید؟

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}