شمارهٔ ۱۵۹

غزلیات

اگر چون تو سروی ز جایی برآید
شود رستخیز و بلایی برآید

خدا را، لب خود بدشنام بگشا
که از هر زبانی دعایی برآید

تو سلطان حسنی و عالم گدایت
چنان کن که کار گدایی برآید

چه کم گردد، آخر، ز جاه و جلالت
اگر حاجت بینوایی برآید؟

مزن تیر جور و حذر کن ز آهی
که از سینه مبتلایی برآید

مرا می کشد انتظار قدومت
چه باشد که آواز پایی برآید؟

هلالی ازین شب خلاصی ندارد
مگر آفتابی ز جایی برآید

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}