شمارهٔ ۳۸

غزلیات

دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دست
جان شیرین منی جان نتوان داد ز دست

نفسی گر نشکیبم ز لبت معذورم
تشنه‌ام چشمهٔ حیوان نتوان داد ز دست

کردم اندیشه سر خویش توان داد به تو
آن سر زلف پریشان نتوان داد ز دست

چون منی گر برود برگ گیاهی کم گیر
قامت سرو خرامان نتوان داد ز دست

هر چه اندوخته‌ام گر برود باکی نیست
شرف صحبت جانان نتوان داد ز دست

دل زندانی خود را چو خلاصی جستم
گفت کان چاه زنخدان نتوان داد ز دست

به ملامت نشود دور همام از لب یار
خار گو باش گلستان نتوان داد ز دست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}