شمارهٔ ۷۱

غزلیات

زاهدان با شاهدان همخانه‌اند
گرد هر شمعی دو صد پروانه‌اند

اهل دل در بت پرستی آمدند
شاهدان بت، دیده‌ها بتخانه‌اند

با پری‌رویان نماند عقل و هوش
جمله معذورند اگر دیوانه‌اند

روی خوب آیینه خود ساختند
در سر زلف بتان چون شانه‌اند

از لب معشوق می‌نوشند می
فارغ از خم‌خانه و پیمانه‌اند

عارفان ما را ملامت می‌کنند
آن گران‌جانان ز دل بیگانه‌اند

مردم بینا دل جوهرشناس
چون همام اندر پی دردانه‌اند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}