شمارهٔ ۱۷۱

غزلیات

حدیث زلف و خال و چشم و ابرو
نگوید جز زبان عشق نیکو

به آب دیده غسلی ده نظر را
مگر بندند آب وصل در جو

که چشمی کاو هوا آلوده باشد
نباشد محرم آن چشم و ابرو

جمال دوست را آیینه آمد
رخ زیبای وی صاحب‌نظر کو

کسی کز وصل او بویی ندارد
کجا یاد آورد فردوس و مینو

وصالش را به جان بازی توان یافت
نیابد کس به بازی و به بازو

زهی ماهی که ترک اخترانش
بود در بندگی کمتر ز هندو

به هر مویی گرم باشد زبانی
نشاید کرد وصفش یک سر مو

چو عاجز گشتی از اوصاف حسنش
همام از حسن خلقش باز می‌گو

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}