شمارهٔ ۲۰۳

غزلیات

مباد دل ز هوای تو یک زمان خالی
که اعتبار ندارد تنی ز جان خالی

همای عشق تو را هست آشیان دل من
مباد سایه آن مرغ از آشیان خالی

در آن جهان نبود مایه هیچ جانی را
که ز اشتیاق تو باشد در این جهان خالی

ز غیرتی که مرا بر سگان کوی تو هست
کنم همیشه زمینش ز استخوان خالی

بقای روی تو بادا که عالم افروزست
اگر شود ز مه و مهر آسمان خالی

به هیچ دل ز بیانم حلاوتی نرسد
گر از حدیث تو باشد دمی زبان خالی

کدام فایده باشد همام را ز زبان
چو باشد از سخن یار مهربان خالی

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}