شمارهٔ ۱۷

غزلیات

کجایی ای ز رویت لاله را ناب
بهار خرمی بگذشت، دریاب

لبت با آن دو زلف و رخ چه نیکوست
خوش آید باده در شبهای مهتاب

دلا احرام آن در بسته ای، چیست؟
قدم ننهاده فکری کن در این باب

بصد چندان لطافت، چشمه خضر
نیارد ریختن بر دست او آب

دلم زانرو رود دنبال آن چشم
که شب ناخفته را آسان برد خواب

چو عشق آمد، اجل گو شاد بنشین
که مردن را مرتب گشت اسباب

ز کویش رخ منه در کعبه شاهی
که یک سجده نشاید در دو محراب

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}