شمارهٔ ۱۳۲

غزلیات

ما دل به چین زلف دلارام بسته‌ایم
در باده لبش طمع خام بسته‌ایم

آخر توان به کعبه کویش طواف کرد
چون عزم جزم کرده و احرام بسته‌ایم

دعوی زهد کرده به دوران حسن او
تهمت نگر که بر دل بدنام بسته‌ایم

ای مرغ بوستان، تو و نوروز و نوبهار
پرواز ما مجوی، که در دام بسته‌ایم

گفتی: چراست شاهی از این آستانه دور
ما دیده از رخ تو به ناکام بسته‌ایم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}