شمارهٔ ۱۷۲

غزلیات

دلا از مردمی بویی نداری
اگر سودای دلجویی نداری

حرامت باد عمر، ار موسم گل
حریفی و لب جویی نداری

چو عنبر لاف زلفش تا کی ای مشک؟
کز این معنی تو هم بویی نداری

تو خوش باش ای ملامت گو، که چون من
دل اندر دست بدخویی نداری

به تیغ هجر، شاهی را میازار
کز او بهتر دعاگویی نداری

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}