شمارهٔ ۲۱

قطعات

موی سیاه من به جوانی چو مشک بود
کافور شد به پیری مشک سیاه من

آورد روزگار ز پیری اثر پدید
بر روی پژمریده و پشت دوتاه من

هرگه ‌که من به سجده نهم روی بر زمین
از دیدگان پر آب شود سجده‌گاه من

یا رب اگر چه هست فراوان مرا گناه
آمرزش تو بیشتر است از گناه من

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}