غزل 13 | زهی وصف لبت ذکر زبان‌ها
زهی وصف لبت ذکر زبان‌ها
دهانت در سخن اکسیر جان‌ها
چو می‌خندد لب شکرفشانت
ز حیرت باز می‌ماند دهان‌ها
ز عشقت کو به دل تخم وفا ریخت
مرا در سینه می‌ریزد سنان‌ها
فلک را آه مظلومی چو من سوخت
چرا آتش نبارد ز آسمان‌ها
مکن عیبم، کنم گر بوسه‌بازی
به گرد کوی تو بر آستان‌ها
مرا با شکل رسوایی خوش افتاد
بخندید، ای رفیقان، از کران‌ها
ز عشقت آب چشم من که بی‌تو
جوانمردی ندارد ناودان‌ها
شبی کردم به بستان ناله درد
رها کردند مرغ‌ها آشیان‌ها
از این ره رفت خسرو، خلق گویند
چو بیند جابه‌جا از خون نشان‌ها
فرم نو
تعبیر شما از این فال
نظر شما برای دیگران و برای بهتر شدن تعبیر خیلی مهم است. چند جمله بنویسید.
هنوز نظری تأیید نشده. اول شما بنویسید.
{{ c.body }}