شمارهٔ ۱۶۲

غزلیات

ندانستم که اهلیت گناهست
ایا این ره که می پویم چه راهست

ز جور روزگار و طعن دشمن
جهان بیش جهان بینم سیاهت

نه هر مردی تواند کرد مردی
سوار شیر دل پشت سپاهست

کسان را بر در هر کس پناهی
مرا بر درگه لطفش پناهست

اگر آهی کشم درهم کشد روی
مگر آیینه را تندی ز آهست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}