شمارهٔ ۸۳۲

غزلیات

عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود
وان پرسش زمان به زمان گوییا نبود

نامم که گفته ای و نشانم که داده ای
زان روزگار نام و نشان گوییا نبود

در گلشنی که با گل و مل بوده ایم خوش
آمد خزان و بویی ازان گوییا نبود

یاری بکن ز مردی با بنده پیش ازآنک
گویند مردمان که فلان گوییا نبود

اول که دیدمت ز سیه روی، آن نفس
گویی نداشتم، دل و جان گوییا نبود

دی ناگهانش دیده و تا نیک بنگرم
در پیش دیده ام نگران گوییا نبود

صد ناله داشت خسرو مسکین ز درد خویش
چون پیش او رسید، زبان گوییا نبود

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}