شمارهٔ ۱۷۶۳

غزلیات

در اوصاف خود عقل را ره مده
بهشت برین را به ابله مده

جهان مست و دیوانه کردی به زلف
نسیمی به باد سحرگه مده

غم عاشقان بشنو، اما به ناز
جواب سخن گه ده و گه مده

چگویم به تو راز پنهان خویش
خودش بشنو و سوی خود ره مده

گر انصاف، جوید دل ظالمم
مده هیچش انصاف، والله مده

زنخ می نمایی و خون می خورم
چنین شربتم زانچنان چه مده

رقیب ار کشد خسرو خسته را
زبان را در آن رخصت «نه » مده

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}