شمارهٔ ۱۳۵ - تتبع خواجه

غزلیات

آن بیوفا چه شد که نظر سوی ما کند
وعده کند وفا و به وعده وفا کند

آنکاو ز جور مغبچگان در شکایت است
باید به پیر دیر مغان التجا کند

شوخی که التفات به سوی شهان نکرد
با من که مست و رند و گدایم کجا کند

ساقی که بعد عمری اگر داردم شراب
من ناگرفته جام وی از کف رها کند

هر چ آیدت به پیش چو بی اختیار تست
درویش با که شکوه ز چون و چرا کند

عشاق را ز بهر دل خویش رحم کرد
شاید بدین غریب ز بهر خدا کند

می ده که جرم ما به دو صد زاری و نیاز
زان زهد که به شیخ به عجب و ریا کند

روحم بکوی دوست شد و نیستش علاج
مرغی که سوی گلشن اصلی هوا کند

فانی که خواست ملک بقا فتح گرددش
نبود عجب که میل به دشت فنا کند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}