غزل شمارهٔ ۶۷

غزلیات

مرا تا کی فلک رنجور دارد
ز روی دلبرم مهجور دارد

به یک باده که با معشوق خوردم
همه عمرم در آن مخمور دارد

ندانم تا فلک را زین غرض چیست
که بی‌جرمی مرا رنجور دارد

دو دست خود به خون دل گشادست
مگر بر خون من منشور دارد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}