انوری
غزل شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
به دو چشم تو که تا زندهام
تو خداوندی و من بندهام
سر زلف تو گواه من است
که من از بهر رخت زندهام
به رخ خویش ننازی چنان
که من از عشق تو نازندهام
چه زنم خنده که در عشق تو
ز دو صد گریه بود خندهام
{{ err }}
دیوان شاعران
از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.
شاعری یافت نشد.
{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}
{{ poet.nickname || poet.name }}
{{ poet.name }}
{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش
{{ poet.description }}
بخشهای دیوان
هنوز بخشی وارد نشده است.
{{ catTitle }}
{{ total }} شعرشعری در این بخش نیست.
نتایج «{{ qShown }}»
موردی یافت نشد.
{{ poem.poet_nickname }}
{{ poem.title }}
{{ poem.category_title }}
{{ line }}
{{ poem.plain_text }}