شمارهٔ ۱۲۲ - مدح زین‌الدین عبدالله را گوید و حضور میزبان را خواهد

مقطعات

ای بزرگی کز آب و خاک چو تو
دست دوران آسمان نسرشت

تخمی از لطف در زمین کمال
چو تو حراث روزگار نکشت

یاد کردی ز انوری به کرم
باز بر پشت روزگار نبشت

غرض او تویی و خدمت تو
نه ملاقات چوب و صحبت خشت

در سرایی که تو نخواهی بود
در و دیوار او چه خوب و چه زشت

به خدایی که کعبه خانهٔ اوست
که بود کعبه بی‌توام چو کنشت

میزبان اول آنگهی خانه
روئیة الله نخست باز بهشت

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}