شمارهٔ ۲۴۷ - در قضا و قدر

مقطعات

خدای کار چو بر بنده‌ای فرو بندد
به هرچه دست زند رنج دل بیفزاید

وگر به طبع شود زود نزد همچو خودی
ز بهر چیزی خوار و نژند باز آید

چو اعتقاد کند کز کسش نباید چیز
خدای قدرت والای خویش بنماید

به دست بنده ز حل و ز عقد چیزی نیست
خدای بندد کار و خدای بگشاید

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}