اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷۲

الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها

زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است
بر حال تو باید به دو صد چشم گریست

با خویشتن آی و این همه غفلت چیست
گر مرد رهی بهتر ازین باید زیست

{{ errBoot }}

{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}