غزل شمارهٔ ۳۰۲

غزلیات

مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کند
راهی سبک بیار، که رطلم گران کند

گیر و گرفت چیست؟ چو با عشق ساختیم
بر ما گرفته گیر که وصلی زیان کند

گر مهر و ماه را به در او برم شفیع
بر من به جهد اگر دل او مهربان کند

جز دیده و دلم نپسندد نشانه‌ای
تیری که چشم و ابرویش اندر کمان کند

دیدیم سروها که نشانند در چمن
لیکن کسی ندید که سروی روان کند

صورت کشند و نقش بر ایوان، نه این چنین
کش نوش در لب و گهر اندر دهان کند

شاید که اوحدی: بنویسد حدیث خویش
با دوستان حکایت ازین داستان کند

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}