غزل شمارهٔ ۵۰۵

غزلیات

دی ره می‌خانه باز یافته بودم
کار طرب را بساز یافته بودم

جمله به می‌دادم و به مطرب و ساقی
هر چه به عمری دراز یافته بودم

آنچه نه عشق تو بود و رندی و مستی
عین دروغ و مجاز یافته بودم

راه دل رازدار بسته زبان را
در حرم اهل راز یافته بودم

نه پدر و چار مادر و سه پسر را
پیش خود اندر نماز یافته بودم

با همه پستی بلند همت خود را
از دو جهان بی‌نیاز یافته بودم

سایهٔ دربان نگشت زحمت راهم
زانکه ز سلطان جواز یافته بودم

هر هوس و آرزو، که بود دلم را
در رخ آن دلنواز یافته بودم

در نظر اوحدی ز راه حقیقت
نه در افلاک باز یافته بودم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}