شمارهٔ ۲۴ - ستایشِ صنیع الدّوله

مثنوی‌ها

طبیعت گر شَگَرفی ها نَماید
شِگفتی بر شگفتی ها فزاید

گهی بینی که اندر گُلخَنی زشت
که هست آکنده از خار و خس و خشت

یکی لاله دمیده سرخ و دلکش
که دیده گردد از دیدار آن خوش

گهی در وادی پر خار و پر سنگ
به خار و سنگ حامِل چند فرسنگ

بیابی اتفاقا چشمهٔی خُرد
که جان باید از او چون تشنه ای خورد

گهی بالای کوهی صعب و بی آب
در آن از رُستنی ها جمله نایاب

درختی سایه گستر رُسته بینی
رَسی در سایه اش راحت نشینی

صنیع الدوله هم در دوره ما
یکی بود از شگفتی هایِ دُنیا

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}