شمارهٔ ۲۶ - نکته

مثنوی‌ها

طبع من این نکته چه پاکیزه گفت
سهل بُوَد خوردن افسوس مفت

مردم این مُلک ز کِه تا به مِه
هیچ ندانند جز احسنت و زِه

هرکسی اندر غم جان خود است
فارغ از اندیشه نیک و بد است

بعد که مُردم ، همه یادم کنند!
رحمت وافر به نِهادَم کنند!

گر بر کناس بری یاس را
رنجه کنی شامه کناس را

زآنچه پس از مرگ برایم کنند
کاش کمی حین و بقایم کنند

دل به کف غصّه نباید سپرد
اوّل و آخر همه خواهیم مُرد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}