شمارهٔ ۲۸ - طوطی

مثنوی‌ها

مرا هست یک طوطی اندر قفس
که مِثلَش به‌خوبی ندیدست کس

سرش سبز رنگست و دُمّش دراز
به چنگال و منقار مانندِ باز

خوراکش دهم از نخودچی و قند
نخودچی و قند است او را پسند

چنان هوشیارَست و با جوهَر است
که از اکثر بچه ها خوشتر است

ز تو هرچه بشنید گیرد به یاد
چو شاگرد با فهم از اوستاد

همین نکته بس باشد از هوش او
که چیزی نگردد فراموش او

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}