شمارهٔ ۲ - بامداد

قالب‌های نو

صبحدم کاین طایر چرخ آشیان
آفتابی گردد از بالای کوه

تافته‌رخ، بال‌کوبان، پَرزنان
از پر و بالش چمن گیرد شکوه

نغمه‌خوان، مرغ سحر بر شاخسار

بینی آن پروانۀ خوش خال و خط
جسته بیرون از غلاف پیرهن

با پر و بالی پر از زرین نُقَط
سر زند یک‌یک به گُل‌های چمن

بوسد این را غبغب و آن را عذار

***
***

همچنان آن طفلک شیرین زبان
با رخی سرخ و سپید از شیر و خون

آن دو چشم برق‌زن چون اختران
سر کند شادان ز شادیجه برون

بنگرد اطراف خود را شاد خوار

با تبسم‌های شیرین‌تر ز قند
همچو پروانه گشاید بال و پر

بر جهد از جا چو از مجمر سپند
دست مادر بوسد و روی پدر

این در آغوشش کِشد، آن در کنار

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}