غزل شمارهٔ ۷۰

غزلیات

رخت نمونه ی صورت نگار چین باشد
عجب که درهمه چین صورتی چنین باشد

به آستانه ی جنت فرو نیارد سر
سری که بر سر کوی تو برزمین باشد

هوای باغ و تمنای راغ در سر نیست
مراکه داغ هوای تو بر جبین باشد

دهان ز چشم من تنگدل چو پوشانی
مگیر خرده برآن کس که خرده بین باشد

دلم زعشوه ی چشم تو چون تواند رست
که فتنه ایش زهر گوشه درکمین باشد

بریخت مردم چشمت به غمزه خون دلم
برو حلال ولی مردمی نه این باشد

اگر نوازی و گر می کشی ترا زیباست
که نازنین چه کند کان نه نازنین باشد

ز دود سینه ی من گر حذرکنی شاید
که آه سوختگان دود آتشین باشد

شکیب ابن حسام از لب تو ممکن نیست
مگس چگونه شکیبد چو انگبین باشد

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}