بلند اقبال
شمارهٔ ۲۵۹
غزلیات
نوشته حاشیه صفحه جمال تو خط
که هر که پیش تو دم زد ز حسن کرده غلط
خط عذار تو دارد خواص مهر گیاه
فزوده عشق ولی بر رخت دمیده چو خط
به هر زمین که نشینم ز گریه دور از تو
به هر کنار روان گردد از کنارم شط
چه حاجتش به می کوثر است و حور بهشت
ز دست دلبر بت رو کس ار بگیرد بط
شنیده ام در میخانه بسته گشته ز نو
هنوز زاهد خودبین مگر نگشته سقط
چو نی ز درد کشد بندبند من افغان
دمی که هجر تو را شرح می دهد بربط
ز آب و آتش چشم و جگر بلند اقبال
گهی بود چو سمندر گهی شود چون نط