شمارهٔ ۲۹۶

غزلیات

برآنند خلقی که من می پرستم
نه از می من از چشم مست تو مستم

تو آن عهدو پیمان خود را شکستی
من آن عهدخودرا کجا کی شکستم

نه هرکس دهدباده من باده نوشم
توگر می فروشی کنی می پرستم

برم رونق از مشک تاتار وتبت
اگر تاری از زلفت افتد به دستم

نه عشقم به روی تو امروزی استی
که عاشق به رویت ز روز الستم

توگفتی گشایم در دیگری را
به روی تو هر گه دری را ببستم

بلند است اقبال آن کس که گوید
به پیش ره دوست چون خاک پستم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}